kitapların ortasına koyduğumuz birer ayıraç gibiyiz öyle molalı; öyle küskün...
oysa başımı çevirdiğim taraftan hayat güzel görünüyor, üçgenleri saymazsak en azından bir kaç karede...
demek istediğim şu, kendimle ilgili binlerce ama binlerce felaket senaryoları yazıyorum kafamdan... binlercesini öyle yaşıyorum ki evet bir süre sonra gerçeğe dönüşüyorlar.
istemediğim şeyleri yapmak zorunda olabilirim,
ilgimi çekmeyen bir yerlerde didinmek zorunda da olabilirim...
kendi odamın perdesini bile aralamayı düşünmezken nasıl mutlu olabilirim ki?
beni kıran insanlar yüzünden hayatımı mahvederken tüm bunlara ilaveten çark bensiz daha iyi dönerken hala neyi diretiyorum ki kendi hayatımda gülümsememek için?
dudaklarımdan izin mi almam gerekiyor bunu yapmam için?
bir kaç kez üstüne yama yaptım ama tutmadı. tutmayacak;
zamanı tutuyorum nefesimi tutar gibi.
geçmez sandığım ama geçeceğine inandığım dönme dolaplı bir yıl.
vicdan eleğinden de geçiyor.
ah ki ne ah!
bir yıkansa yüzler...
kirin içimizden aktığının farkında olacağız da işte...
boş yere ah almaya gelmiş gibi yaşıyoruz idareten.

evet sayın yolcular. ben bu yazıyı gelecekten bir geçmiş üzerinden yazıyorum. biliyorum şu an uygunsuz acılar içindeyim ve geçecek. aynı öncekiler gibi. 5 sene önce neredeydim 5 sene sonra neredeyim ve hep yazdıklarımı yaşıyorum. ya da öyle sanıyorum. ne kadar zaman olmuş yazı yazmayalı, günlüğe ihtiyaç duymamı engelleyen bir insan oldu hayatımda. şimdi yeniden sarılmam gerek günlüklere, kağıtlara...
öyle beylik laflardan kaçınarak naftalinli cümleler arasına sığınmam gerek demleme çayım eşliğinde. kimsenin beni dinlemediğini bildiğim anlarda kendimi kendimle tatmin etmem gerek. yazarak...
küçük bir yolculuğa çıkıyorum beni merak etmeyen ve bu yazıları görmeyenlerle. biliyorum kimse izimi sürmüyor. yine de açıyorum kendimi. kaç kişinin sayfalarımı çevireceğinden habersizim. sayfalarımı çevirip okumasını istediğim üç beş insan var.
büyük büyük boşluklar içinde anlatacağım kalan günlerimi.
bunları bir kaç gölgem var onlara bırakacağım. içlerinden biri muhayyil bir kitap basar belki.
şu an varlığını ruhumda iliklerimde hissettiğim insan hayatta olmasa da; onun için kaleme alıyorum her şeyi...

Ne yalvardım sana ne de kal deyip dizine kapandım. Açtım bütün kapılarımı ardına kadar. içimin yaşını gözümden silerken git dedim. Aklına yollar düşenin yanında duruyor olması fedakarlık değil, korkaklıktır! b.k

külün üstüne ateş yakılmaz, öğrenmedi, öğrenecek!

hayatınız bok 

gibidir ama sorsalar 'iyi' der geçersiniz...

Asıl eksiklik, eksik olduğumuzu düşünmekti.
Asıl eksiklik, çareyi başkasında aramaktı. Hayatın matematiği farklı;
iki yarımı toplayınca bir etmiyor. İnsan tek başına mutsuzsa başka biriyle de
mutlu olamıyor.
Önce yalnızdık.
9 ay boyunca karanlık bir yerde dışarı çıkmayı bekledik ve dünyaya ağlayarak
geldik.
Pişman gibiydik. Ya da mecburen gelmiş gibi.
Biraz büyüdükten sonra, kendimizi bildiğimiz anda, içimizi kemiren, kalbimizi
kurcalayan o tuhaf duyguyu hissettik: Bir yerde bir eksik var dedik.
Korktuk.
‘Bunun sebebi ne?’ diye sorduk kendimize. Cevabı yapıştırdık:
‘Demek ki sahip olmadığımız bir şeyler var.
O yüzden eksiklik hissediyoruz’. Peki, neye sahip olmamız gerekiyor?
Çocukken ‘yaşımız küçük’ diye düşündük. Her istediğimizi yapamıyoruz.
Kurallar, yasaklar var. Büyüyünce her şey yoluna girecek.
Büyüdükçe bir şey değişmedi.
Yine huzursuzduk. İçimizden bir ses aynı sözcükleri fısıldıyordu:
‘Bir eksik var. Kafamız karıştı. Nasıl kurtulacağız bu iğrenç duygudan?
Nasıl geçecek bu?
Aklımıza yeni cevaplar geldi: Okulu bitirince geçecek. İşe girince geçecek.
Para kazanınca geçecek. Tatile gidince geçecek. Okulu bitirdik. Diploma aldık.
İşe girdik. Kartvizit aldık. Çalıştık. Para kazandık. Taşındık. Araba aldık.
Çalıştık. Eve yeni eşyalar aldık. Tatile gittik. Dans ettik. Terfi ettik.
Kartviziti değiştirdik.
Daha çok çalıştık. Daha çok para kazandık. Çalıştık. Çalıştık.
Geçmedi.’Bir yerde bir eksik var’ hissi, hala orada duruyordu.
Bu sefer de ‘Sevgilimiz olunca geçecek’ dedik. ‘Yalnızlığımız sona erince bu
illetten kurtulacağız.
‘Beklemeye başladık.
Derken, biri çıktı karşımıza aşık olduk. Ve anında başka biri olduk.
Daha güçlü, daha güzel, daha akıllı biri. Hesap cüzdanları, kartvizitler,
hatta ilaçlar bile böyle hissetmemizi sağlamamıştı.
Sevgilimizin gözlerinde, daha önce bize verilmemiş kadar büyük sevgi ve
hayranlık gördük.
Sevgilimizin gözlerinde Tanrı’ yı gördük.
Işığı gördük.’Tünelin ucundaki ışık b u olmalı’ diye düşündük ‘kurtulduk’.
Sonra bir gün, daha dün bize deli gibi aşık olan insan çekip gidiverdi.
Ya da artık eskisi gibi sevmediğini söyledi. Ya da başka birine aşık olduğunu
söyledi.
Ya da daha kötüsü, başka birine aşık oldu ama söylemedi.
Telefonu açmamasından, elimizi tutmamasından, sevişmemesine bahane bulmak
zorunda kalmamak için biz uyuduktan sonra yatağa gelmesinden anladık, bir
terslik olduğunu.
Belki de sevmekten vazgeçen veya terk eden sevgilimiz değildi, bizdik.
Fark etmez. Sonuçta aşk bitti.
Şimdi her yer bomboş. Şimdi tekrar yalnızız. Başladığımız yere döndük.
Yıllarca uğraştık, eksiğin ne olduğunu bulamadık. Halbuki her şeyi denedik, her
yere baktık.
Öyle mi? Bakmadığımız bir yer kaldı.
İçimize bakmadık.
Eksik parçayı dışarıda aradık ama içimizde saklı olabileceğini akıl etmedik.
Birilerini sevdik, birileri bizi sevsin diye uğraştık ama kendimizi sevmedik.
Şaşıracak bir şey yok, tabii ki sevmedik.
Kendimizi sevsek bu kadar koşturur muyduk? Canımız yanmasın diye duvarların
ardına saklanır mıydık?
Kendimizi boş sanıp doldurmaya uğraşır mıydık? Terk edilmekten korkar mıydık?
Asıl eksiklik, eksik olduğumuzu düşünmekti.
Asıl eksiklik, çareyi başkasında aramaktı.
Hayatın matematiği farklı; iki yarımı toplayınca bir etmiyor.
İnsan tek başına mutsuzsa başka biriyle de mutlu olamıyor.
‘Herkes beni sevsin’ diye uğraşınca kimse gerçekten sevmiyor, herkes sevgisine
şart koyuyor, sınır koyuyor.
Oysa ‘kendime duyduğum sevgi bana yeter’ diye düşününce, kendimizi olduğumuz
gibi kabullenince yarım tamamlanıyor.
Her şey bir oluyor. İşte o zaman perde aralanıyor.
Acı diniyor.
İşte o zaman başka `bir`i bir araya gelerek, hesabın kitabın, korkunun kaygının
hüküm sürdüğü sahte bir sevgi yerine, gerçek bir sevgi yaratılabiliyor.
Sonsuz Sevgilerimle…
CAN DÜNDAR