evet sayın yolcular. ben bu yazıyı gelecekten bir geçmiş üzerinden yazıyorum. biliyorum şu an uygunsuz acılar içindeyim ve geçecek. aynı öncekiler gibi. 5 sene önce neredeydim 5 sene sonra neredeyim ve hep yazdıklarımı yaşıyorum. ya da öyle sanıyorum. ne kadar zaman olmuş yazı yazmayalı, günlüğe ihtiyaç duymamı engelleyen bir insan oldu hayatımda. şimdi yeniden sarılmam gerek günlüklere, kağıtlara...
öyle beylik laflardan kaçınarak naftalinli cümleler arasına sığınmam gerek demleme çayım eşliğinde. kimsenin beni dinlemediğini bildiğim anlarda kendimi kendimle tatmin etmem gerek. yazarak...
küçük bir yolculuğa çıkıyorum beni merak etmeyen ve bu yazıları görmeyenlerle. biliyorum kimse izimi sürmüyor. yine de açıyorum kendimi. kaç kişinin sayfalarımı çevireceğinden habersizim. sayfalarımı çevirip okumasını istediğim üç beş insan var.
büyük büyük boşluklar içinde anlatacağım kalan günlerimi.
bunları bir kaç gölgem var onlara bırakacağım. içlerinden biri muhayyil bir kitap basar belki.
şu an varlığını ruhumda iliklerimde hissettiğim insan hayatta olmasa da; onun için kaleme alıyorum her şeyi...